എനിക്ക് വയ്യ

ഇപ്പൊ മനസിലായി.

ഇത് വരെ വിചാരിച്ചിരുന്നത് പണ്ടൊരാൾ പറഞ്ഞത് പോലെ പുള്ളിയുള്ള ബലൂൺ വീർക്കലാണെന്നായിരുന്നു.

ഇത് കുഴപ്പം ഇല്ല "പ്രപഞ്ചം വികസിക്കുന്നു" എന്നു പറഞ്ഞാല് "ഗാലക്സികൾ തമ്മിൽ അകലുന്നു". അത്രയെ ഉള്ളു

വെറുതെ- വെറും ചുമ്മാതെ

മുകേഷ് അംബാനി ഇന്ത്യയിലെ ഏറ്റവും ധനവാൻ.

വാർത്ത വായിച്ചപ്പോൾ ഓർമ്മ വന്ന ഒരു ശ്ലോകം

"വിശുദ്ധർക്ക് ദാനം കൊടൂക്കുന്ന പങ്കും
തനിക്കൂണീനന്നന്നെടൂക്കുന്ന പങ്കും
കണക്കാക്കിടാം വിത്തമായ് ബാക്കിയെല്ലാം
സ്വരൂപിച്ചു കാക്കുന്നിതാർക്കോ മുടിക്കാൻ"

അർത്ഥമൊന്നും വിശദീകരിക്കാൻ മെനക്കെടൂന്നില്ല

പുത്രൻ

പുത് എന്ന നരകത്തിൽ നിന്നും ത്രാണനം ചെയ്യുന്നവൻ - രക്ഷിക്കുന്നവൻ ആണത്രെ പുത്രൻ.

ബാലകൃഷ്ണപിള്ളയെ ഗണേശനും , കരുണാകരനെ മുരളിയും ഒക്കെ രക്ഷിക്കുന്നത് നാം കണ്ടുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു.

ചിലരുടെ ഒക്കെ രക്ഷിക്കുന്ന കഥകൾ പുറത്ത് പറയാൻ ഭയമാകുന്നു - കാരണം അവരുടെ അച്ഛന്മാർ അവരുടെയും രക്ഷകരായത് കൊണ്ട് ചിലപ്പോൾ നമ്മൾ കഥാവശേഷർ മാത്രമായിപ്പോകും

യഥാർത്ഥത്തിൽ രക്ഷിക്കുന്നത് എങ്ങനെ ആണ് എന്ന് ബൃഹദാരണ്യകം ഉപനിഷത്ത് പറയുന്നുണ്ട് ദാ ഇവിടെ കാണാം

പക്ഷെ ഈ പോസ്റ്റ് അതിനല്ല

എന്റെ ഒരു സുഹൃത്ത്. ഒപ്പം പഠിച്ച് വലിയ നിലയിൽ ഇരുന്ന ആൾ. പുള്ളി വളരെ വൈകിയാണ് വിവാഹം കഴിച്ചത്. അതും അദ്ദേഹത്തെ പോലെ തന്നെ സാത്വികയായ ഒരു സ്ത്രീ. ആ വിവരം ഞാൻ അറിയുന്നത് കുറച്ചു കൂടി താമസിച്ച്.

ഒരു ദിവസം ഫോൺ ചെയ്തപ്പോൾ ഞാൻ കുട്ടികൾ എത്ര എന്നന്വേഷിച്ചു

കുട്ടികൾ  ഇല്ല എന്ന മറുപടി ആരെയും പോലെ എന്നെയും ഒന്ന് വിഷമത്തിലാക്കി

ശ്ശേ എന്റെ ചോദ്യം അവനെ വിഷമിപ്പിച്ചു കാണുമല്ലൊ

ഞാൻ വടക്കെ ഇന്ത്യയിൽ ആയത് കൊണ്ട് അതിനടൂത്തുള്ള ഇൻഫെർട്ടിലിറ്റി സെന്ററിൽ അന്വേഷിച്ച് ചികിൽസ്ക്കുള്ള സൗകര്യങ്ങളും മറ്റും ഉറപ്പിച്ചിട്ട് വീണ്ടും അവനെ വിളിച്ചു


അപ്പോൾ അവന്റെ തിരിച്ചുള്ള ചോദ്യം " എനിക്കില്ലാത്ത വിഷമം നിനക്കെന്തിനാടൊ? ഞാൻ ചികിൽസക്കൊന്നും ഇല്ല"


അതിൽ പിന്നെ അങ്ങനൊരു ചോദ്യം ആരോടും ചോദിക്കാൻ ധൈര്യം വരുന്നില്ല.
പിന്നീട് ഇത്രയും കൊല്ലങ്ങൾ ആയി അവർ സന്തുഷ്ടരായി തന്നെ ജീവിക്കുന്നു.
യാതൊരു ചികിൽസ്ക്കും പോയിട്ടില്ല


ആ ചോദ്യം എന്നെക്കൊണ്ട് കുറേ ഏറേ ആലോചിപ്പിച്ചു

ദശരഥൻ മക്കളില്ലാഞ്ഞിട്ട് വിഷമിച്ച് മൂന്നു വിവാഹം കഴിച്ച്, പിന്നെ യാഗം ചെയ്ത് എന്തിന് പറയുന്നു കഷ്ടപ്പാടിന്റെ അവസാനം നാല് മക്കൾ.

ഏതായാലും അദ്ദേഹത്തിന്റെ ജീവിതം അതോട് കൂടി കട്ടപ്പൊകയായി എന്നു പറഞ്ഞാൽ അത് അതിശയോക്തി ആണോ?

 ധൃതരാഷ്ട്രർക്കും ഉണ്ടായി നൂറ്റിഒന്ന് മക്കൾ - ബാക്കി പറയേണ്ടല്ലൊ അല്ലെ?

വിശ്രവസ്സിന് ഉണ്ടായി മൂന്ന് മക്കൾ രാവണൻ കുംഭകർണ്ണൻ വിഭീഷണൻ ഒന്ന് മറ്റൊന്നിന് പാര. കഥ ഒരുപാട് നീണ്ടതാണെങ്കിലും എല്ലാവർക്കും അറിയാം അല്ലെ?

ഇതൊക്കെ പുരാണങ്ങളല്ലെ എന്ന് ചോദിച്ചാൽ അതെ പക്ഷെ ജീവിതത്തിൽ കാണാനും ഉണ്ട് അനേകം കഥകൾ ഉദാഹരണത്തിന്

എന്റെ ഒരു സബോർഡിനേറ്റ്. ഭാര്യാഭർത്താക്കന്മാർ രണ്ട് പേരും ഡോക്റ്റർമാർ. അവർ ഇതുപോലെ കുട്ടികൾ ഉണ്ടാകാത്തതിൽ വിഷമിച്ച് ചികിൽസിച്ച് ചികിൽസിച്ച് നടന്നു.

അവസാനം 2004 ല് ഇൻഡോറിൽ പോയി  ചികിൽസ  നടത്തി. ആ ഗർഭം ഏഴ് മാസം ആയപ്പോൾ തന്നെ പ്രസവം നടന്നു. പിന്നീട് ഇങ്കുബേറ്ററിൽ.

 ഇപ്പോൾ ആ കുട്ടിയെയും കൊണ്ട് അവർ അലയാത്ത സ്ഥലങ്ങൾ ഇല്ല- മന്ദബുദ്ധിക്കുള്ള പരിഹാരവും തേടി. 

കുട്ടികൾ ഇല്ലാതിരുന്നപ്പോൾ അതായിരുന്നു ദുഃഖം പക്ഷെ അതൊന്നും ഇതിന്റെ നൂറിലൊരംശം വരുമൊ?

മുജ്ജന്മത്തെ കടം തിരികെ വാങ്ങാൻ വരുന്നവരാണ് മക്കൾ എന്ന് ഒരു വിശ്വാസം ഉണ്ട്. പലരുടെയും അനുഭവങ്ങൾ കാണുമ്പോൾ അതും ശരിയാണെന്ന് തോന്നിപ്പോകും.

അപ്പോൾ മുജ്ജന്മ കടം ഇല്ലാത്തവർ അല്ലെ ശരിക്കും ഭാഗ്യവാന്മാർ?

പോസ്റ്റ് നമ്പർ 303

പുരോഗമനം
പുരോഗമിച്ച് പുരോഗമിച്ച് ഇത്രയും ആയി
പറഞ്ഞിട്ടൊന്നും ഒരുകാര്യവും ഇല്ല
ആന്റിബയോട്ടിക് എഴുതിയില്ലെകിൽ ഡൊക്റ്റർ മോശം അങ്ങനെയും ഉണ്ട്
പോസ്റ്റ് നമ്പർ 303 

അപ്പോൾ ഒരു വെടി തന്നെ പൊട്ടിക്കാം അല്ലെ? 
Fluoroquinolone Antibiotics May Cause Permanent Nerve Damage

ശൂദ്രൻ

വാല്‌മീകിരാമായണം പഠിക്കണം. പഠിക്കുന്നു എങ്കിൽ  ഗുരുമുഖത്തു നിന്നും പഠിക്കണം എന്നു ഞാൻ പറയും പോട്ടെ

അത് എന്തിനാണ് എന്നു വച്ചാൽ രാമായണം മഹാഭാരതം ഇവ രണ്ടും തത്വബോധനത്തിനുള്ളവ ആണ്. വേദതത്വങ്ങൾ എന്തൊ അത് തന്നെ ഇവ പഠിച്ചാലും കിട്ടും എന്ന് വിവരം ഉള്ളവർ പണ്ടെ പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്.

ഇവിടെ "ശൂദ്ര"  സംജ്ഞയെ കുറിച്ച് പല തരത്തിൽ തർക്കം നടക്കുന്നുണ്ട്.

ഏതായാലും രാമായണകാലത്ത് എന്തായിരുന്നിരിക്കാം ശൂദ്രശബ്ദം കൊണ്ട് ഉദ്ദേശിച്ചിരുന്നത്?

അതിപ്പോൾ വാല്‌മീകി ജീവനോടില്ലാത്തതു കൊണ്ട് ചോദിച്ചറിയാൻ മാർഗ്ഗം ഇല്ല. പക്ഷെ വാല്‌മീകിരാമായണത്തിൽ പറഞ്ഞിട്ടുണ്ടൊ എന്നു നമുക്കൊന്നു നോക്കാം

മൂന്നാം അദ്ധ്യായത്തിൽ സുമതി എന്ന രാജാവും വിഭാണ്ഡകൻ എന്ന ഋഷിയും തമ്മിലുള്ള  സംസാരം ദാ ഇങ്ങനെ

"രാജോവാച"
രാജാവ് പറഞ്ഞു

"ശൃണുഷ്വ ഭഗവൻ സർവം യൽ പൃഛതി വദാമി തത് 
ആശ്ചര്യം യദ്ധി ലോകാനാം ആവയോശ്ചരിതം മുനേ"

അല്ലയൊ ഭഗവൻ അങ്ങ് എന്തു ചോദിച്ചുവൊ അത് മുഴുവൻ ഞാൻ പറയുകയാണ്. നമ്മുടെ രണ്ടുപേരുടെയും കഥ ലോകത്തിനു മുഴുവൻ ആശ്ചര്യജനകം ആണ്

"അഹമാസം പുരാശൂദ്രോ മാലതിർന്നാമ സത്തമ
കുമാർഗ്ഗനിരതോ നിത്യം സർവലോകാ//ഹിതേ രതഃ"

ഞാൻ പണ്ട് മാലതി എന്നു പേരുള്ള ഒരു ശൂദ്രൻ ആയിരുന്നു. എല്ലായ്പ്പോഴും കുമാർഗ്ഗത്തിൽ സഞ്ചരിക്കുന്നവനും ലോകത്തിൻ ദ്രോഹം മാത്രം ചെയ്യുന്നവനും ആയിരുന്നു.

""പിശുനൊ ധർമ്മദ്വേഷീ ദേവദ്രവ്യാപഹാരകഃ
മഹാപാതകിസംസർഗ്ഗീ ദേവദ്രവോപജീവകഃ"

മറ്റുള്ളവരെ കുറ്റം പറഞ്ഞു നടക്കുക, ധർമ്മദ്രോഹിആയിരിക്കുക, ദേവസംബന്ധമായ സ്വത്ത് മോഷ്ടിക്കുക അതു കൊണ്ട് ഉപജീവിക്കുക, മഹാപാതകികളുമായി സംസർഗ്ഗം ചെയ്യുക ഇതൊക്കെ എന്റെ സ്വഭാവങ്ങൾ ആയിരുന്നു

"ഗോഘ്നശ്ച ബ്രഹ്മഹാ ചൗരൊ നിത്യം പ്രാണീവധേ രതഃ
നിത്യം നിഷ്ഠുരവക്താ ച പാപീ വേശ്യാപരായണഃ"

പശു, ബ്രാഹ്മണൻ ഇവരെ കൊല്ലുക , മോഷ്ടിക്കുക, ജന്തുക്കളെ കൊല്ലുക, നിഷ്ഠുരമായി സംസാരിക്കുക, വേശ്യാസംസർഗ്ഗം ചെയ്യുക ഇവ എന്റെ എല്ലാ ദിവസത്തെയും ചെയ്തികളായിരുന്നു

"കിഞ്ചിത് കാലെ സ്ഥിതൊ ഹ്യേവമനാദൃത്യ മഹദ്വചഃ
സർവബന്ധുപരിത്യക്തൊ ദുഃഖീ വനമുപാഗമം"

ഇപ്രകാരം മഹത്തുക്കളുടെ വാക്കുകളെ ധിക്കരിച്ചു ജീവിച്ച ഞാൻ എല്ലാ ബന്ധുക്കളാലും കൈവെടിയപ്പെട്ട് വനത്തിൽ എത്തിച്ചേർന്നു.

ഇത് ഞാൻ വായിചു മനസിലാക്കിയ ശൂദ്രഭാവം

ഈ സ്വഭാവം ഉള്ള ആരായാലും, ഏത് തന്തയ്ക്കു പിറന്നാലും അവൻ ശൂദ്രൻ

പക്ഷെ രാമായണകാലം ത്രേതായുഗം.

ഇത് കലിയുഗം

ഇതിനിടയ്ക്ക് ആരെങ്കിലും എന്തെങ്കിലും ഒക്കെ വക്രബുദ്ധി കാണിച്ചിട്ടുണ്ടെങ്കിൽ

വ്യാഖ്യാനങ്ങൾ

വ്യാഖ്യാനങ്ങൾ എന്നു പറഞ്ഞാൽ വായിക്കുന്ന ഓരോരുത്തരും അവരവരുടെ മനസിലാകലിന്റെ നിലവാരത്തിനനുസരിച്ച് മനസിലായത് കുറിക്കുക എന്നാണല്ലൊ നാം മനസിലാക്കുന്നത്

എന്നാൽ ചില ആളുകൾ എഴുതിയ വ്യാഖ്യാനങ്ങളെ നാം വിലവയ്ക്കും കാരണം അവർ മറ്റു ദുരുദ്ദേശങ്ങൾ ഒന്നും കൂടാതെ എഴുത്തുകാരന്റെ അതേ താല്പര്യം ആയിരിക്കും പ്രകാശിപ്പിക്കുക എന്ന് നാം ധരിക്കുന്നു. അത് അവരുടെ സമൂഹസമ്മതി കൊണ്ടൊ മുൻപ് അവർ എഴുതിയ കൃതികളുടെ മാഹാത്മ്യം കൊണ്ടൊ അങ്ങനെ ഒരു അഭിപ്രായം രൂപീകരിക്കപ്പെടുന്നു


എന്നാൽ ചിലപ്പോൾ ഈ രൂപീകരിക്കപ്പെട്ട അഭിപ്രായം എങ്ങനെ ഒക്കെ ആയിപ്പോകുമൊ
ഛാന്ദോഗ്യ ഉപനിഷത്തിൽ സത്യകാമൻ എന്ന ഒരു കുട്ടിയുടെ കഥ വിവരിക്കുന്നുണ്ട്.

അതിന്റെ ചുരുക്കം ഇപ്രകാരം ആണ് സത്യകാമൻ വിദ്യ അഭ്യസിക്കേണ്ട സമയം ആയി. അവൻ ഗൗതമൻ എന്ന ഗുരുവിനടൂത്തേക്ക് പോകാൻ ഒരുങ്ങുന്നു ഗുരുവിനടൂത്ത് ചെല്ലുമ്പോൾ തന്റെ ഗോത്രം ഏതാണ് എന്ന് ഗുരു ചോദിക്കും. അപ്പോൾ എന്താണ് പറയേണ്ടത് എന്ന് അവൻ അവന്റെ അമ്മ ആയ ജാബാലയോട് ചോദിക്കുന്നു.

 ജാബാല കൊടുക്കുന്ന മറൂപടി ഇപ്രകാരം

"സാ ചൈനമുവാച നാഹമേതദ്വേദ താത യദ് ഗോത്രസ്ത്വമസി ബഹ്വഹം ചരന്തീ പരിചാരിണീ യൗവനെ ത്വാമലഭേ. സാഹമേതന്ന വേദ യദ്ഗോത്രസ്ത്വമസി ജാബാലാ തു നാമാഹമസ്മി സത്യകാമോ നാമസ്ത്വമസി സ സത്യകാം ഏവ ജാബാലൊ ബ്രുവീഥാ ഇതി"

അവൾ അവനോട് പറഞ്ഞു നീ ഏത് ഗോത്രത്തിലെ ആണെന്ന് എനിക്കറിയില്ല. ഞാൻ യൗവനത്തിൽ വളരെയിടത്ത് പരിചാരിണിയായി പോയിട്ടുണ്ട്. അങ്ങനെ എനിക് നിന്നെ മകനായി ലഭിച്ചു. അതുകൊണ്ട് നിന്റെ ഗോത്രം ഏതാണെന്ന് എനിക്കറിയില്ല. എന്റെ പേർ ജാബാല നിന്റെ പേർ സത്യകാമൻ അപ്പോള് നീ സത്യകാമൻ ജാബാല"

കുട്ടി ഗൗതമനടുത്തെത്തി ഗൗതമൻ ചോദിച്ച വാചകം ഉപനിഷത്തിൽ ഇപ്രകാരം

 "തം ഹോവാച കിം ഗോത്രോ നു ത്വമസീതി സ ഹോവാച നാഹമേതദ്വേദ ഭോ യദ്ഗോത്രോഹമസ്മ്യപൃച്ഛം മാതരം --- "

ഗൗതമൻ അവനോട് ചോദിച്ചു അല്ലയൊ സോമ്യ നീ ഏത് ഗോത്രത്തിലെ ആണ്?" അവൻ പറഞ്ഞു "അല്ലയൊ മഹാനുഭാവാ ഞാൻ ഏത് ഗോത്രത്തിലെ ആണെന്ന് എനിക്കറിയില്ല്. അത് അമ്മയോടു ചോദിച്ചപ്പോൾ അമ്മ പറഞ്ഞത് ഇപ്രകാരം"

എന്നു പറഞ്ഞിട്ട് മുൻപ് അമ്മ പറഞ്ഞതായ വാചകം മുഴുവൻ അതുപോലെ പറയുന്നു

ഇത് കേട്ട ഗൗതമൻ പറയുന്നത്
 ഉപനിഷത്തിൽ ഇപ്രകാരം "തം ഹോവാച നൈതദബ്രാഹ്മണൊ വിവക്തുമർഹതി സമിധം സോമ്യാഹരോ---" അവനോട് ഗൗതമൻ പറഞ്ഞു ഇപ്രകാരം വിശിഷ്ടമായി പറയുവാൻ ബ്രാഹ്മണനല്ലാതെ സാധിക്കില്ല. അതു കൊണ്ട് ചമത കൊണ്ടുവരൂ.

എവിടെ ഒക്കെയൊ പണിചെയ്യാൻ പോയ ഒരു യുവതിയിൽ ആർക്കൊ ജനിച്ച ഒരു കുട്ടി.

പക്ഷെ ഇവിടെ ഗുരു അവന്റെ സ്വഭാവം അല്ലെ നോക്കിയത്?

മനസിൽ വിചാരിക്കുന്നതും വാക്കു കൊണ്ട് പറയുന്നതും ശരീരം കൊണ്ട് പ്രവർത്തിക്കുന്നതും ഒന്നുപോലെ ഇരിക്കുന്നത് സത്യം

ആ സത്യം പാലിക്കുന്നതിനാൽ ഇവൻ ബ്രാഹ്മണൻ
അങ്ങനെ അല്ലെ ഗുരു പറഞ്ഞത്?

അതൊ ഇവന്റെ അച്ഛൻ ബ്രാഹ്മണൻ ആണെന്നൊ?

എനിക്കേതായാലും ആദ്യം പറഞ്ഞതാണ് ശരി എന്നാണു തോന്നുന്നത്

അത് എന്തൊ ആകട്ടെ

ഈ കഥ ഉപനിഷത്തിന്റെ സ്കാൻ ചെയ്ത ഭാഗത്തിൽ കാണാം


ബ്രഹ്മസൂത്രം എന്ന ബൃഹത്തായ ഗ്രന്ഥത്തിൽ 5 സൂത്രങ്ങൾ അപശൂദ്രാധികരണം എന്ന പേരിൽ അറിയപ്പെടുന്നു

അതിൽ ശൂദ്രന് വേദപൂരവകമായ ബ്രഹ്മവിദ്യക്ക് അധികാരം ഇല്ല എന്നാണ് സ്ഥാപിച്ചിരിക്കുന്നത്.

അതിനു ഭാഷ്യം എഴുതിയ ശ്രീശങ്കരാചാര്യർ ഏതായാലും സ്വമനസാലെ ഇതിനോട് യോജിക്കും എന്ന് തോന്നുന്നില്ല. കാരനം അദ്ദേഹം എഴുതിയിട്ടുള്ള അനേകം കൃതികളിൽ എല്ലാം എല്ലാ ജീവജാലങ്ങളും ഒരെ ബ്രഹ്മം തന്നെ എന്ന തത്വം ആണ് പറയുന്നത്.

പക്ഷെ മറ്റൊരാളുടെ ഗ്രന്ഥത്തിൻ ഭാഷ്യം എഴുതുമ്പോൾ അതിൻ സ്വന്തം അഭിപ്രായം പറയുവാൻ സ്വാതന്ത്ര്യം ഇല്ല. ഭാഷ്യത്തിൽ വെളീപ്പെടേണ്ടത് ഗ്രന്ഥകാരന്റെ അഭിപ്രായം ആണ്. അതുകൊണ്ട് ആയിരിക്കണം അദ്ദേഹം സൂത്രങ്ങളുടെ പൊതു താല്പര്യം തന്നെ  വ്യാഖ്യാനിച്ചു പറഞ്ഞു. എന്നാൽ 38 ആം സൂത്രം ഭാഷ്യം എഴുതി നിർത്തുന്നത് "ശ്രാവയേച്ചതുരൊ വർണ്ണാൻ ഇതി ചേതിഹാസപുരാണാധിഗമേ ചാതുർവർണ്ണ്യസ്യാധികാരസ്മരണാത് വേദപൂർവകസ്തു നാസ്ത്യധികാരഃ ശൂദ്രാണാമിതി സ്ഥിതം"

എന്നാണ്. അതായത് നാലു വർണ്ണങ്ങൾക്കും പുരാണം ഇതിഹാസം ഭഗവത് ഗീത തുടങ്ങിയവയുടെ അദ്ധ്യയനത്തിലൂടെ ഇതെ ബ്രഹ്മവിദ്യ പഠിക്കാം എന്നുള്ളതു കൊണ്ട് വേദപൂർവകമായ ബ്രഹ്മവിദ്യാധികാരം ശൂദ്രന്മാർക്കില്ല എന്ന് .

പണ്ഡിതശ്രേഷ്ഠനായ ശ്രീ പി ഗോപാലൻ  നായരുടെ ബ്രഹ്മസൂത്രവ്യാഖ്യാനത്തിൽ അദ്ദേഹം ഇത് എടുത്തു പറഞ്ഞിട്ടും ഉണ്ട്.

മുകളിൽ പറഞ്ഞ "ശ്രാവയേച്ചതുരൊ വർണ്ണാൻ എന്ന വാക്യം " അവസാനം എഴുതി നിർത്തിയതു കൊണ്ടു തന്നെ - ആ വാക്യം സൂത്രത്തിന്റെ താല്പര്യത്തിൻ എതിരായി - പൂർവപക്ഷമായി പറയേണ്ടതാണ് -- ആചാര്യൻ തന്റെ ഇഷ്ടക്കേട് സൂചിപ്പിക്കുകയല്ലെ ചെയ്തത്?

ഇനി ഒന്ന് ആലോചിക്കുക

വേദം പഠിക്കേണ്ട ഒരു കാര്യവും ഇല്ല , സാധനാചതുഷ്ടയം മതി ബ്രഹ്മപ്രാപ്തിക്ക് എന്ന് പ്രചരിപ്പിച്ച ആചാര്യനാണ് ശ്രീശങ്കരൻ

ആ മഹാൻ വേദപൂർവകമായ ബ്രഹ്മവിദ്യയ്ക്കെ ശൂദ്രന് അർഹത ഇല്ലാതുള്ളു എന്ന് പറഞ്ഞാൽ

ശൂദ്രന് നമ്പൂരിമാരെ പോലെ ഓം ഹ്രീം പറഞ്ഞു നടക്കേണ്ട കാര്യമില്ല അല്ലാതെ തന്നെ മോക്ഷം കിട്ടും എന്നല്ലെ അർത്ഥം?

അതു തന്നെയല്ലെ വ്യാധഗീത നമുക്കു പറഞ്ഞു തന്നത്?

എന്നാൽ ഇന്റർനെറ്റ് വന്നപ്പോൾ അതിൽ ഒരിടത്ത് കണ്ട ഇക്കഥ കൂട്ടർക്ക് കാണണ്ടേ?

ദാ ഇപ്പടത്തിൽ ഉണ്ട്

ബ്രഹ്മസൂത്രത്തിനെ ആണ് ഉദ്ദേശിച്ചിരിക്കുന്നത് കേട്ടൊ